wroblewska

Жанчыны бываюць двух тыпаў: жах, якія дурніцы і цуд, якія дурнічкі. Дык вось я - проста цуд! Улетку адзін з мастакоў яшчэ больш упэўніў мяне ў гэтым. Проста ён напісаў мой "глупы партрэт". Вялікія вочы, пухлыя вусны, цыцкі, прыгожая сукенка - што яшчэ трэба звычайнай жанчыне? Гламур і касметолагі больш нічога істотнага не знаходзяць...
На яго карысна глядзець, каб надта не ціснулі мазгі. Паглядзіш - дурнічка, і больш ня хочацца казаць звышразумных словаў - сядзі, развязвай лагічныя задачкі кшталту
"якога колеру зубы ў нованароджанага негрыцёнка?" Ды і нашчадкам не будзе сорамна за бабулю - самая разумная тут? - што вы, такое ж быдла, як вы ніякіх адхіленьняў ад нормы ў бок павышанай інтэлектуальнасьці ў яе не назіралася.

І чаго толькі пра сябе не даведаешся з рознакаліберных тэстаў! Вось - чарговы сюрпрыз з глыбіняў самаспазнаньня. Ніколі б не падумала... Я шчыра лічыла сябе эгаісткай, якая імкнецца выкарыстоўваць мужыкоў, ніколі нікому ведаў не нясе і больш за ўсё любіць капрызіць і тупаць ножкай. А тут - такое... І як пасьля гэтага жыць?

Віншуем з пройдзеным тэстам!!! Вы мне вельмі нагадваеце Эўфрасіньню Полацкую

Вобраз беларускай асьветніцы вам вельмі падыходзіць. Чульлівая, адданай Бацькаўшчыне, працавітая - яна не дала згінуць нашаму народу. Вы думаеце занадта шмат пра іншых, пра сябе падумайце...

Пройти тест

Усе ведаюць пра агаворкі, ачыткі, апіскі згодна Фройда. Цікава, а ці можна казаць пра зьяву абдумак згодна яго ж? Днямі перакладвала кніжкі, наткнулася на "Дэкларацыю правоў чалавека" і падумала: "А вось і дэфларацыя правоў чалавека" - хохма, вядома, не новая, але я для сябе адкрыццё зрабіла...

У Маскве выстаўляліся канцэптуальныя шкатулачкі:
www.newizv.ru/fotoreport/foto/4079/#foto, напрыклад
Можна па-рознаму ставіцца да такога гледзішча на папулярызаваньне народнай культуры, а мне дык гэтая сьцёбнасьць падабаецца.
Так-так, і ўсе "Дамавікамэроны" я таксама чытала, хоць у любові да іх аўтара публічна ніколі не прызнавалася...
( +5 )

Старажытнае кельцкае сьвята дагэтуль выклікае шмат у каго дзіцячую радасьць (новы год, як-ніяк сьвяткавалі тады старажытныя кельты!), зьмяшаную з дарослай цікаўнасьцю да сьвету памерлых, нячысьцікаў і цёмных сілаў. Беларусы ж, як вядома, слаўныя сваёй генетычнай гістарычнай сувязьзю з русалкамі, дамавікамі і самім чортам. Адным словам, калі добра пашкрэбсьці, з любога беларуса вядзьмак пакажацца. Альбо высьветліцца, што бабка з дамавіком падгуляла, альбо, што дзед спаткаўся з русалкай...
Напярэдадні Ночы Памерлых можна разняволіцца і "пашаліць". Пекныя вядзьмаркі Пані W. ўзяліся за геданістычныя практыкі.
Вітайце!

( яшчэ дзяўчаты )

Jesze nie jest tak zimno, aby marzyć o czymś ciepłym, ale jeśli chodzi o futro, kobieta marzy bez względu na sezon, śnieg, modę i tzw. "zielonych". Obecnie mam "futrzasty nastrój", gdy się chcę zawinąć w coś miękkie, delikatne, luksusowe i niewiarygodnie drogie. Oczewiście, że podarowane kimś z "adoratorów"...
Naprzykład, takie

( plus 3 )

Ну што, хлопцы, "час пераходзіць ад сноў да явы..." ;) ?

Бездапаможны лозунг "Купляйце беларускае!", на першы погляд, нікога ня можа ані заахвоціць, ані прывабіць. Ніхто ў здаровым розуме не будзе рабіць са зычайнага паходу за пакупкамі патрыятычную акцыю, проста таму, што чалавек ідзе ў краму, а не на мітынг. Але я апошнім часам, здаецца, пачуваюся не зусім здаровай. Прагледзела, а што ж гэта я такое бяру найчасьцей і высьветлілася, што адзін "буйны прамысловы цэнтр" Сінявокай адыграе ў маёй кансумпцыйнай сьвядомасьць значную ролю.
Пінск, Барысаў, нават Менск не складаюць у мой кошык столькі тавараў, колькі пасьпявае маленькі горды горад Орша.
Мой кот харчуецца выключна мяснымі кансэрвамі Аршанскага мяснога камбінату, асабліва прыпадае за "коровкой с лошадкой", канінай з гавядзінай, то бок. Я ад яго не адстаю, і хапаю розныя тварожныя прысмакі з лэйблам "made in Орша".
Аршанскі ільнокамбінат спраўна выдае тканіны і часам неблагія апранашкі зь іх, якія я з радасьцю набываю і з прыемнасьцю на сябе нацягваю. Адзінае, што выклікае непакой, чаму гэта дыетычны хлеб быў названы менавіта "Аршанскі" - не маглі ўжо назваць так штосьці больш шкоднае для здароўя, але звышсмачнае.
Зыходзячы з простай мінімалісцкай логікі, калі пад'елі і апрануліся, час падумаць і пра прыемнае. Тут адразу паўстае пытаньне: а, можа, і аршанскія хлопцы - найлепшы варыянт па лініі кошту і якасьці, так бы мовіць?
 

Вось ужо другі год, з зайздроснай перыядычнасьцю, сьніцца мне сон, нібыта я - вельмі вядомы і высокааплочваемы выкладчык і маю чытаць лекцыю па-турэцку. А такой мовы я не ведаю. І аўдыторыя гатовая мяне разарваць - за падман і за марна выдадзеныя грошы. І што раз усё паўтараецца, толькі прадмет лекцыі зьмяняецца ад медычнага - что-то там в носу нешта з сасудыстай хірургіі да нейкіх будаўнічых замарочак.
Скажыце, я хутка зьеду з глузду? Ці трэба паслухаць унутраны голас і вывучыць-ткі турэцкую мову? Бо, як казаў дзядуля Фройд, калі вы не можаце пазбавіцца свайго комплексу, яго трэба палюбіць...

1. La Maitresse

( + 5 )

Ганна-Марыя Плюм глядзіць у люстра і бачыць Ганну-Марыю Плюм з абвіслымі грудзямі, выпнутымі рэбрамі, сухую кастлявую пачвару, што вылезла з ванны. Магла і не вылезаць. Магла б застацца там жыць, прыкідваючыся русалачкай. Аднак няма перад кім прыкідвацца, бо Ганна-Марыя Плюм жыве адна, і адзіныя жывыя стварэньні ў хаце – сем звар’яцелых катоў.

  Ганна-Марыя Плюм паказвае язык Ганне-Марыі Плюм і ў роспачы, схапіўшы стульчык, разбівае сваё адлюстраваньне. Люстра разбіваецца ў друз, і цяпер сотні Ганн-Марый Плюм зыркаюць на яе з падлогі.

Калі яна зьяўляецца ў пакоі, каты сядзяць на канапе і мружаць ад сонца вочы.

У куточку дрэмле Фатэль – яе першы каханак. Яна кахалася з кожнай з чатырох ягоных ножак. Цяпер гэты Фатэль нагадвае руіны ад сэксуальнага злоўжываньня. Ганна-Марыя гладзіць яго па сьпінцы:

-   Нічога, мой любы… Я аддам яшчэ цябе адрамантаваць, і мы зажывем… Памятаеш, якія гэта былі часы… Я была маладая і неразважлівая, а ты – такі шалёны-шалёны…

Фатэль сумна ўсьміхаецца і зноў занураецца ў сваю паточаную шашалем дромку.

Каты на зьмену яе каханкаў глядзяць вельмі спакойна. Бо іхняя роля ў жыцьці Ганны надта прымітыўная. Каты ёй замяняюць туалетную паперу. Сем катоў на сем дзён тыдня. Вельмі зручна. Па выкарыстаньні чарговага ката, Ганна шпурляе яго ў карыта з хларыраванай вадой, кот з несамавітым віскам прымае ванну і зьнікае пад шафай, дзе, пачуўшы пах хлоркі, усе прусакі разбягаюцца па шчылінах, праклінаючы свой горкі лёс.

Ганна-Марыя перакахалася ўжо з усімі рэчамі ў хаце. Некаторыя зь іх у экстазе ламаліся і згадвалі салодкія хвіліны на сьметніку. Ганну гэта хваляваля мала. Калі нейкая рэч набрыдала ёй, яна з лёгкасьцю забывалася на яе.

-     Ах, курва! Яна разбіла маё жыцьцё. У мяне магла быць такая будучыня! – голасна ўздыхаў Дуршлаг.

-     Чаго вы наракаеце? – зьдзіўляўся Кававы Млынок. – Вы ж хоць цэлы, а я… Паглядзіце на мяне, якую развалюху зрабіла з мяне гэтая распусьніца!

-     Рэчы ў яе выклікаюць неўтаймаваную жарсьць, - прарыпеў стары Камод. – Гэта называецца “палавое вычварэньне”. Яна робіць з намі, што захоча, а мы пакорна трываем.

-     Ды яна нас проста затэрарызавала, - сказаў Дуршлаг.

Раптам увамкнуўся тэлевізар:

-     Міжнародны тэрарызм? Есьлі вас інцерасует этат вапрос, то я магу прачытаць цэлую лекцыю!

-     На халеру нам міжнародны тэрарызм? – зьдзівіўся Камод. – Справа ідзе пра нашую хатнюю тэрарыстку, якая яшчэ, на шчасьце, на міжнародную арэну не выйшла.

-     Тады я выключаюсь! – буркнуў тэлевізар і згас.

-     Прыгадайце, як яна расправілася з нашым Пыласосам! – ажывіўся Маразільнік. – Паўтары гады гвалціла яго з дня ў дзень. Ні з адным са сваіх каханкаў яна так доўга не жыла. У хвіліны тых любошчаў у яе вочы на лоб вылазілі.

-     Так-так, - згадзіўся Камод. – Пыласос паказаў сябе бравым хлопцам. Ён так вібраваў, сапеў і стагнаў, што здавалася, ён выцягвае зь яе ўсе сокі… А чым скончылася?

       Скончылася тым, што Ганна-Марыя злавіла свайго каханка на ганебным учынку: Пыласос здраджваў ёй з Пральнай Машынай. Ганна-Марыя была ў роспачы. Як? Яе, каралеву ўсіх хатніх рэчаў, прамяняць на вось гэтую зачуханую Пралку?

-   Ты! Ёлуп! – крычала яна. – На што пазарыўся?! Я ў ёй майткі мыю! А ты ў любоў гуляешся? Вось такая тавая ўдзячнасьць за маю дабрыню? Паўтары гады я гэтым пудзілам нават пылінкі не здьмула, шанавала яго, як роднага… Ну, пачакай, валацуга, я табе яшчэ пакажу!

       Пасьля гэтага яна штодня прыбірала Пыласосам ўсю хату і, не вытрушваючы сьмецьця, замыкала ў шафу. Пральная Машына горка плакала:

-   Хто я цяпер? Ні ўдава, ні дзеўка.

-   Эх, прапаў казак! – кракнуў Камод. – Вось чым каханьне сканчаецца. Я заўжды казаў: баба да дабра не давядзе. Хто-хто, а вы пра гэта таксама ведаеце, - звярнуўся ён да Маразільніка.

-   Шчэ б дык я ня ведаў!

       Ганна-Марыя доўгі час прыглядалася да яго. Сваёй мужнай паставай і шырокімі плячыма Маразільнмк выклікаў ў яе павагу. А калі адной ночы прысьніла, што ён яе абдымае, зразумела – гэта каханьне. Штодня яна прыносіла кветкі і ставіла на Маразільнік. А той задавалена муркатаў.

-   Чаму Вы такі халодны? – шаптала яна яму на вушка і пяшчотна гладзіла клямку.

       Ганна-Марыя кіпела і выкіпала, а Маразільнік не адказваў узаемнасьцю. Гэта было нясцерпна. І яна не стрымалася. Аднаго вечара яна пачала распранацца перад ім. Круціла сьцёгнамі, трэсла грудзямі, што звісалі, як аладкі, а потым кінулася абдымаць яго і песьціць, у гарачцы намацваючы эрагенныя зоны.

       Усе прысутныя рэчы непарушна застылі ў трывожным чаканьні: няўжо ён паддасцца яе пяшчотам, гэтай д’ябальскай спакусе? Няўжо не ўтрымаецца і падзе апошняя крэпасьць маральнасьці і цноты ў гэтай хаце? 

       Ганна-Марыя млела і заходзілася ад жарсьці, а Маразільнік фырчаў сабе без асаблівага запалу. І калі ў нейкі момант ёй здалося, што ён нарэшце ўзбудзіўся, апарат вымкнуўся і заціх.

       Разьбітая і змучаная, яна паплялася ў пакой, каб усю ноч прараўсьці ў падушку, ёй нават хацелася скончыць жыцьцё самагубствам. Але так, каб у гэтым быў вінават Маразільнік. Хай яе заб’е токам, хай потым пакутуе…

       Для рэчаў перамога Маразільніка стала сапраўдным сьвятамю У гэтую ноч яны зладзілі сапраўдны карнавал.

       Тэлевізар паказваў цнатлівы фільм пра каханьне, створаны цнатлівымі мастакамі судыі імя А. Даўжэнкі. Пасьля агіднай распусты гэта ўспрымалася, як сьпеў райскай птушкі.

       А потым яны танчылі і сьпявалі, пераапраналіся і дурэлі як маглі. Тэлевізар прыкідваўся Маразільнікам, а Дуршлаг паказваў тэлеперадачу, Унітаз аб’явіў, што будзе Чорным Морам, і стварыў шум прыбою. Не хапала толькі крыкаў кірляў. І Кававы Млынок даў рады з гэтым заданьнем як найлепш. Было ўражаньне, што ўсе яны адпачываюць недзе на Поўдні пад пальмамі. Камод узяў венік і засьпяваў італьянскую сэрэнаду. Прусакі павылазілі на падваконьне і дружна падпявалі. Молі лёталі і крычалі:

-    Мы альбатросы! Мы альбатросы!

 

       Ганна-Марыя зграбла аскепкі разбітага люстра і высыпала ў сьметнік. Азірнула са смуткам кухню – не засталося больш ніводнай рэчы, з якой бы яна не кахалася.

       Парасон, мятла – усё гэта было, было… відэльцы і лыжкі – было, было… Яе позірк упаў на вялікі нож, добрых паўметры даўжынёй. Нож пабліскваў і нібы весела падміргваў, заахвочваючы яе да палкага каханьня. Рэчы таксама прыкіпелі вачыма да іх абодвух… Няўжо яны сыйдуцца? Няўжо такое магчыма?

       Ганна-Марыя больш не валодала сабой, схапіла аберуч нож і аддалася яму з усім надмерам пачуцьцяў, так, як не аддавалася яшчэ нікому. Нож пранікаў у яе ўсё глыбей і глыбей, кроў забіла фантанам, і Ганна-Марыя закрычала ад задавальненья. Усе сямёра катоў паўскоквалі на стол і з вырачынымі вачыма сачылі за двубоем каханкаў. Нож любіў вострыя перажываньні і разцінаў усё, што траплялася яму на шляху. Кроў заліла падлогу. Згаладнелыя каты абселі лужыну і пачалі злізваць.

       Зарыпела шафа, зь яе выпаўз Пыласос. Ён выманіў з ваннага пакою Пральную Машыну, і закаханая пара падкаціла да гаспадыні. У яе на вачах Пралка аддалася Пыласосу. Ганна-Марыя не магла гэтага стрываць. Яна дазволіла нажу ўвайсьці ў сябе па рукаятку, і апошняе, што вылавіў яе затуманены позірк, - гэта шчасьлівыя абдоймы Пыласоса і Пралкі.

       “Якога ж монстра яны народзяць!” – падумала яна. І памерла.

 

Паводле: Винничук, Ю. Кров-Любов. // Юрій Винничук. Ги-Ги-и. Творы. – Львів: ЛА “Піраміда”, 2007. – 407с. – С. 126-129.     

Мае сябры лічаць мяне гламурнай паненкай, што я заўжды абвяргаю, бо, натуральна, да такіх сябе не адношу. Але з навязьлівым пастаянствам яны жартуюць на гэтую тэму. Кшталту: "Мы паедзем у лес. Ты - гламурненька, як заўжды?" Або: "Вось усе тут паапраналіся, як абы што белыя людзі, а ты, як заўжды - гламурненька". І гэта пры тым, што мне, як да Месяца, да тых тошчых вешалак распісных прыгажунь з дамскіх глянцавых часопісаў. Чацьвёрты памер - гэта, пагадзіцеся, лічба!
Але днямі, зьбіраючыся на курорт, вырашыла была я паднабыць сабе сьціплыя блакітныя джынсы - каб не думалі, што я на працу прыехала. І паднабыла. Ня вельмі знаючыся не розных марках, узяла першае-лепшае, што добра сядзела не задніцы пасавала да твару. І не зьвярнула асобай увагі на ўздыхі прадавачкі, што гэта крутая марка, што гэта супэр-пупэр джынсы і г.д. Ну чаго не скажаш, каб тавар прадаць?
Але потым жаночая натура прыродная цікаўнасьць узяла верх. Спраўдзіла. Выявілася, што цапнула я не абы-што, а дызайнерскія джынсы са стразамі Swarowski. Вось гэткай фірмы
www.lafei-nier.ru
І значыць, правы быў той чалавек, як аднойчы мне сказаў: "Вы зьяўляецеся дзе-небудзь зусім як яхта Абрамовіча на прычале ў Гадзюкіна: уся такая белая, на хіленькім прычале з жабамі, і жыхары Гадзюкіна чулі, што бывае такое, але ніколі ў тое ня верылі, ня тое, каб - бачылі..." - я тады дзіка расстроілася з-за такога камплімэнту, але, вось як яно выйшла.
Вось і ня вер пасьля гэтага сябрам...