wroblewska

Старажытнае кельцкае сьвята дагэтуль выклікае шмат у каго дзіцячую радасьць (новы год, як-ніяк сьвяткавалі тады старажытныя кельты!), зьмяшаную з дарослай цікаўнасьцю да сьвету памерлых, нячысьцікаў і цёмных сілаў. Беларусы ж, як вядома, слаўныя сваёй генетычнай гістарычнай сувязьзю з русалкамі, дамавікамі і самім чортам. Адным словам, калі добра пашкрэбсьці, з любога беларуса вядзьмак пакажацца. Альбо высьветліцца, што бабка з дамавіком падгуляла, альбо, што дзед спаткаўся з русалкай...
Напярэдадні Ночы Памерлых можна разняволіцца і "пашаліць". Пекныя вядзьмаркі Пані W. ўзяліся за геданістычныя практыкі.
Вітайце!

( яшчэ дзяўчаты )

Jesze nie jest tak zimno, aby marzyć o czymś ciepłym, ale jeśli chodzi o futro, kobieta marzy bez względu na sezon, śnieg, modę i tzw. "zielonych". Obecnie mam "futrzasty nastrój", gdy się chcę zawinąć w coś miękkie, delikatne, luksusowe i niewiarygodnie drogie. Oczewiście, że podarowane kimś z "adoratorów"...
Naprzykład, takie

( plus 3 )

Ну што, хлопцы, "час пераходзіць ад сноў да явы..." ;) ?

Бездапаможны лозунг "Купляйце беларускае!", на першы погляд, нікога ня можа ані заахвоціць, ані прывабіць. Ніхто ў здаровым розуме не будзе рабіць са зычайнага паходу за пакупкамі патрыятычную акцыю, проста таму, што чалавек ідзе ў краму, а не на мітынг. Але я апошнім часам, здаецца, пачуваюся не зусім здаровай. Прагледзела, а што ж гэта я такое бяру найчасьцей і высьветлілася, што адзін "буйны прамысловы цэнтр" Сінявокай адыграе ў маёй кансумпцыйнай сьвядомасьць значную ролю.
Пінск, Барысаў, нават Менск не складаюць у мой кошык столькі тавараў, колькі пасьпявае маленькі горды горад Орша.
Мой кот харчуецца выключна мяснымі кансэрвамі Аршанскага мяснога камбінату, асабліва прыпадае за "коровкой с лошадкой", канінай з гавядзінай, то бок. Я ад яго не адстаю, і хапаю розныя тварожныя прысмакі з лэйблам "made in Орша".
Аршанскі ільнокамбінат спраўна выдае тканіны і часам неблагія апранашкі зь іх, якія я з радасьцю набываю і з прыемнасьцю на сябе нацягваю. Адзінае, што выклікае непакой, чаму гэта дыетычны хлеб быў названы менавіта "Аршанскі" - не маглі ўжо назваць так штосьці больш шкоднае для здароўя, але звышсмачнае.
Зыходзячы з простай мінімалісцкай логікі, калі пад'елі і апрануліся, час падумаць і пра прыемнае. Тут адразу паўстае пытаньне: а, можа, і аршанскія хлопцы - найлепшы варыянт па лініі кошту і якасьці, так бы мовіць?
 

Вось ужо другі год, з зайздроснай перыядычнасьцю, сьніцца мне сон, нібыта я - вельмі вядомы і высокааплочваемы выкладчык і маю чытаць лекцыю па-турэцку. А такой мовы я не ведаю. І аўдыторыя гатовая мяне разарваць - за падман і за марна выдадзеныя грошы. І што раз усё паўтараецца, толькі прадмет лекцыі зьмяняецца ад медычнага - что-то там в носу нешта з сасудыстай хірургіі да нейкіх будаўнічых замарочак.
Скажыце, я хутка зьеду з глузду? Ці трэба паслухаць унутраны голас і вывучыць-ткі турэцкую мову? Бо, як казаў дзядуля Фройд, калі вы не можаце пазбавіцца свайго комплексу, яго трэба палюбіць...

1. La Maitresse

( + 5 )

Ганна-Марыя Плюм глядзіць у люстра і бачыць Ганну-Марыю Плюм з абвіслымі грудзямі, выпнутымі рэбрамі, сухую кастлявую пачвару, што вылезла з ванны. Магла і не вылезаць. Магла б застацца там жыць, прыкідваючыся русалачкай. Аднак няма перад кім прыкідвацца, бо Ганна-Марыя Плюм жыве адна, і адзіныя жывыя стварэньні ў хаце – сем звар’яцелых катоў.

  Ганна-Марыя Плюм паказвае язык Ганне-Марыі Плюм і ў роспачы, схапіўшы стульчык, разбівае сваё адлюстраваньне. Люстра разбіваецца ў друз, і цяпер сотні Ганн-Марый Плюм зыркаюць на яе з падлогі.

Калі яна зьяўляецца ў пакоі, каты сядзяць на канапе і мружаць ад сонца вочы.

У куточку дрэмле Фатэль – яе першы каханак. Яна кахалася з кожнай з чатырох ягоных ножак. Цяпер гэты Фатэль нагадвае руіны ад сэксуальнага злоўжываньня. Ганна-Марыя гладзіць яго па сьпінцы:

-   Нічога, мой любы… Я аддам яшчэ цябе адрамантаваць, і мы зажывем… Памятаеш, якія гэта былі часы… Я была маладая і неразважлівая, а ты – такі шалёны-шалёны…

Фатэль сумна ўсьміхаецца і зноў занураецца ў сваю паточаную шашалем дромку.

Каты на зьмену яе каханкаў глядзяць вельмі спакойна. Бо іхняя роля ў жыцьці Ганны надта прымітыўная. Каты ёй замяняюць туалетную паперу. Сем катоў на сем дзён тыдня. Вельмі зручна. Па выкарыстаньні чарговага ката, Ганна шпурляе яго ў карыта з хларыраванай вадой, кот з несамавітым віскам прымае ванну і зьнікае пад шафай, дзе, пачуўшы пах хлоркі, усе прусакі разбягаюцца па шчылінах, праклінаючы свой горкі лёс.

Ганна-Марыя перакахалася ўжо з усімі рэчамі ў хаце. Некаторыя зь іх у экстазе ламаліся і згадвалі салодкія хвіліны на сьметніку. Ганну гэта хваляваля мала. Калі нейкая рэч набрыдала ёй, яна з лёгкасьцю забывалася на яе.

-     Ах, курва! Яна разбіла маё жыцьцё. У мяне магла быць такая будучыня! – голасна ўздыхаў Дуршлаг.

-     Чаго вы наракаеце? – зьдзіўляўся Кававы Млынок. – Вы ж хоць цэлы, а я… Паглядзіце на мяне, якую развалюху зрабіла з мяне гэтая распусьніца!

-     Рэчы ў яе выклікаюць неўтаймаваную жарсьць, - прарыпеў стары Камод. – Гэта называецца “палавое вычварэньне”. Яна робіць з намі, што захоча, а мы пакорна трываем.

-     Ды яна нас проста затэрарызавала, - сказаў Дуршлаг.

Раптам увамкнуўся тэлевізар:

-     Міжнародны тэрарызм? Есьлі вас інцерасует этат вапрос, то я магу прачытаць цэлую лекцыю!

-     На халеру нам міжнародны тэрарызм? – зьдзівіўся Камод. – Справа ідзе пра нашую хатнюю тэрарыстку, якая яшчэ, на шчасьце, на міжнародную арэну не выйшла.

-     Тады я выключаюсь! – буркнуў тэлевізар і згас.

-     Прыгадайце, як яна расправілася з нашым Пыласосам! – ажывіўся Маразільнік. – Паўтары гады гвалціла яго з дня ў дзень. Ні з адным са сваіх каханкаў яна так доўга не жыла. У хвіліны тых любошчаў у яе вочы на лоб вылазілі.

-     Так-так, - згадзіўся Камод. – Пыласос паказаў сябе бравым хлопцам. Ён так вібраваў, сапеў і стагнаў, што здавалася, ён выцягвае зь яе ўсе сокі… А чым скончылася?

       Скончылася тым, што Ганна-Марыя злавіла свайго каханка на ганебным учынку: Пыласос здраджваў ёй з Пральнай Машынай. Ганна-Марыя была ў роспачы. Як? Яе, каралеву ўсіх хатніх рэчаў, прамяняць на вось гэтую зачуханую Пралку?

-   Ты! Ёлуп! – крычала яна. – На што пазарыўся?! Я ў ёй майткі мыю! А ты ў любоў гуляешся? Вось такая тавая ўдзячнасьць за маю дабрыню? Паўтары гады я гэтым пудзілам нават пылінкі не здьмула, шанавала яго, як роднага… Ну, пачакай, валацуга, я табе яшчэ пакажу!

       Пасьля гэтага яна штодня прыбірала Пыласосам ўсю хату і, не вытрушваючы сьмецьця, замыкала ў шафу. Пральная Машына горка плакала:

-   Хто я цяпер? Ні ўдава, ні дзеўка.

-   Эх, прапаў казак! – кракнуў Камод. – Вось чым каханьне сканчаецца. Я заўжды казаў: баба да дабра не давядзе. Хто-хто, а вы пра гэта таксама ведаеце, - звярнуўся ён да Маразільніка.

-   Шчэ б дык я ня ведаў!

       Ганна-Марыя доўгі час прыглядалася да яго. Сваёй мужнай паставай і шырокімі плячыма Маразільнмк выклікаў ў яе павагу. А калі адной ночы прысьніла, што ён яе абдымае, зразумела – гэта каханьне. Штодня яна прыносіла кветкі і ставіла на Маразільнік. А той задавалена муркатаў.

-   Чаму Вы такі халодны? – шаптала яна яму на вушка і пяшчотна гладзіла клямку.

       Ганна-Марыя кіпела і выкіпала, а Маразільнік не адказваў узаемнасьцю. Гэта было нясцерпна. І яна не стрымалася. Аднаго вечара яна пачала распранацца перад ім. Круціла сьцёгнамі, трэсла грудзямі, што звісалі, як аладкі, а потым кінулася абдымаць яго і песьціць, у гарачцы намацваючы эрагенныя зоны.

       Усе прысутныя рэчы непарушна застылі ў трывожным чаканьні: няўжо ён паддасцца яе пяшчотам, гэтай д’ябальскай спакусе? Няўжо не ўтрымаецца і падзе апошняя крэпасьць маральнасьці і цноты ў гэтай хаце? 

       Ганна-Марыя млела і заходзілася ад жарсьці, а Маразільнік фырчаў сабе без асаблівага запалу. І калі ў нейкі момант ёй здалося, што ён нарэшце ўзбудзіўся, апарат вымкнуўся і заціх.

       Разьбітая і змучаная, яна паплялася ў пакой, каб усю ноч прараўсьці ў падушку, ёй нават хацелася скончыць жыцьцё самагубствам. Але так, каб у гэтым быў вінават Маразільнік. Хай яе заб’е токам, хай потым пакутуе…

       Для рэчаў перамога Маразільніка стала сапраўдным сьвятамю У гэтую ноч яны зладзілі сапраўдны карнавал.

       Тэлевізар паказваў цнатлівы фільм пра каханьне, створаны цнатлівымі мастакамі судыі імя А. Даўжэнкі. Пасьля агіднай распусты гэта ўспрымалася, як сьпеў райскай птушкі.

       А потым яны танчылі і сьпявалі, пераапраналіся і дурэлі як маглі. Тэлевізар прыкідваўся Маразільнікам, а Дуршлаг паказваў тэлеперадачу, Унітаз аб’явіў, што будзе Чорным Морам, і стварыў шум прыбою. Не хапала толькі крыкаў кірляў. І Кававы Млынок даў рады з гэтым заданьнем як найлепш. Было ўражаньне, што ўсе яны адпачываюць недзе на Поўдні пад пальмамі. Камод узяў венік і засьпяваў італьянскую сэрэнаду. Прусакі павылазілі на падваконьне і дружна падпявалі. Молі лёталі і крычалі:

-    Мы альбатросы! Мы альбатросы!

 

       Ганна-Марыя зграбла аскепкі разбітага люстра і высыпала ў сьметнік. Азірнула са смуткам кухню – не засталося больш ніводнай рэчы, з якой бы яна не кахалася.

       Парасон, мятла – усё гэта было, было… відэльцы і лыжкі – было, было… Яе позірк упаў на вялікі нож, добрых паўметры даўжынёй. Нож пабліскваў і нібы весела падміргваў, заахвочваючы яе да палкага каханьня. Рэчы таксама прыкіпелі вачыма да іх абодвух… Няўжо яны сыйдуцца? Няўжо такое магчыма?

       Ганна-Марыя больш не валодала сабой, схапіла аберуч нож і аддалася яму з усім надмерам пачуцьцяў, так, як не аддавалася яшчэ нікому. Нож пранікаў у яе ўсё глыбей і глыбей, кроў забіла фантанам, і Ганна-Марыя закрычала ад задавальненья. Усе сямёра катоў паўскоквалі на стол і з вырачынымі вачыма сачылі за двубоем каханкаў. Нож любіў вострыя перажываньні і разцінаў усё, што траплялася яму на шляху. Кроў заліла падлогу. Згаладнелыя каты абселі лужыну і пачалі злізваць.

       Зарыпела шафа, зь яе выпаўз Пыласос. Ён выманіў з ваннага пакою Пральную Машыну, і закаханая пара падкаціла да гаспадыні. У яе на вачах Пралка аддалася Пыласосу. Ганна-Марыя не магла гэтага стрываць. Яна дазволіла нажу ўвайсьці ў сябе па рукаятку, і апошняе, што вылавіў яе затуманены позірк, - гэта шчасьлівыя абдоймы Пыласоса і Пралкі.

       “Якога ж монстра яны народзяць!” – падумала яна. І памерла.

 

Паводле: Винничук, Ю. Кров-Любов. // Юрій Винничук. Ги-Ги-и. Творы. – Львів: ЛА “Піраміда”, 2007. – 407с. – С. 126-129.     

Мае сябры лічаць мяне гламурнай паненкай, што я заўжды абвяргаю, бо, натуральна, да такіх сябе не адношу. Але з навязьлівым пастаянствам яны жартуюць на гэтую тэму. Кшталту: "Мы паедзем у лес. Ты - гламурненька, як заўжды?" Або: "Вось усе тут паапраналіся, як абы што белыя людзі, а ты, як заўжды - гламурненька". І гэта пры тым, што мне, як да Месяца, да тых тошчых вешалак распісных прыгажунь з дамскіх глянцавых часопісаў. Чацьвёрты памер - гэта, пагадзіцеся, лічба!
Але днямі, зьбіраючыся на курорт, вырашыла была я паднабыць сабе сьціплыя блакітныя джынсы - каб не думалі, што я на працу прыехала. І паднабыла. Ня вельмі знаючыся не розных марках, узяла першае-лепшае, што добра сядзела не задніцы пасавала да твару. І не зьвярнула асобай увагі на ўздыхі прадавачкі, што гэта крутая марка, што гэта супэр-пупэр джынсы і г.д. Ну чаго не скажаш, каб тавар прадаць?
Але потым жаночая натура прыродная цікаўнасьць узяла верх. Спраўдзіла. Выявілася, што цапнула я не абы-што, а дызайнерскія джынсы са стразамі Swarowski. Вось гэткай фірмы
www.lafei-nier.ru
І значыць, правы быў той чалавек, як аднойчы мне сказаў: "Вы зьяўляецеся дзе-небудзь зусім як яхта Абрамовіча на прычале ў Гадзюкіна: уся такая белая, на хіленькім прычале з жабамі, і жыхары Гадзюкіна чулі, што бывае такое, але ніколі ў тое ня верылі, ня тое, каб - бачылі..." - я тады дзіка расстроілася з-за такога камплімэнту, але, вось як яно выйшла.
Вось і ня вер пасьля гэтага сябрам...

"Если целоваться с чужим мужчиной, то его жена может обидеться.
Но если один раз, то ничего страшного" - сцягнула ўgovoryat_deti

Ад савецкага інформбюро часу нам засталася адна з самых народных (разам з 8 сакавіка, 23 лютага і нібыта "аліўе" пад Новы год) забаў: летняе адключэньне гарачай вады. І ў яе шмат сваіх атрыбутаў: каструлькі, тазікі, коўшыкі, групавыя гуляньні з папеўкамі "Прыяжджайце да нас мыцца - Адчыняйце, мы ўжо тут", і, канешне ж, дрыготкае чаканьне "вады новага ўраждаю", радасьць ад якога крыху большая за радасьць пачатку гэтых самых "калядак". Што зробіш, рамонт - гэта таксама добрая народная забава.
Дарагія фрэнды:
http://andorac.livejournal.com/304266.html
krywal.livejournal.com/174757.html,
загартаваныя для нялёгкага жыцьця мужыкі, ў гэтай сытуацыі падаюць прыклады мужнасьці і гераізму, голасна сьмеючыся пад халодным душам.
А я паводжуся як самая натуральная піжонка вынаходлівая жанчына, таксама загартаваная, але змучаная гэтай дурацкай манэрай так сьвяткаваць лета.
Ах, як быў правы дзядуля Фройд, калі сьцьвярджаў, што ўсе карані нашых бедаў і радасьцяў схаваныя ў дзяцінстве! У дзяцінстве мне давялося нарадзіцца і жыць у савецкай зоне у доме савецкага гандлёва-прамысловага прадстаўніцтва пасярод фінскага раю ў прыўкрасным горадзе Хельсінкі. І, што самае цікавае, там кармілі кілбасой і бананамі сьвяткаваньня лета "месячнікам халоднай вады" не было. Праўда, аднаго разу за колькі дзён папярэдзілі, што вады ўвогуле ня будзе (тут усе савецкія цёткі з настальгічнай радасьцю, добра ведючы, што бывае потым, пахапалі тару, паназапашвалі вады) - але, як выявілася, гэта быў вясёлы жарт гасьцінных фінаў: тады вады не было 10 хвілін.
З урокаў цяжкога фінскага дзяцінства я вынесла сьветлую мару пра той час, калі гарачая вада будзе заўсёды (а не нейкае там сонца, мама і я), са шчасьлівага савецкага - стойкую перакананасьць, што чалавек павінен сам будаваць сваё шчасьце.
Цяпер і маю: шыкоўны апарат фірмы "Ariston", які грэе мне ўжо другі "халодны сэзон" ваду.
І толькі, хіба што з настальгіі магу зацягнуць тую самую летнюю папеўку "Прыяжджайце да нас мыцца...", сумна грукаючы ў тазік.

Як вядома, бег часу вельмі небяспечны, а, здараецца, і балючы, асабліва калі ты - прыгожая жанчына.  Старэньне для некаторых пераўтвараецца ў захапляльную сьмяротную гульню, у якой, у лепшым выпадку, губляецца маладосьць, у горшым - прыгажосьць, годнасьць і рэшткі розуму.
Адна з такіх жанчын падышла неяк да Пані W. і папрасіла грошай, ну хоць колькі. Павітала зь нейкім там царкоўным сьвятам і сарамліва ўсьміхалася, прыкрываючыся цнотай. Сама была апранутая з прэтэнзыяй на вышуканасьць і нават нейкую вінтажную маднявасьць.
Пані W. без хоць-якой задняй думкі ўзяла і ляпнула: "Я б і радая, ды няма ў мяне грошай, бабулечка..."
Жанчына, нібы спужаная птушка, хітнула галавой - пафарбаваныя ў блонд валасы разляцеліся, як пер'е, на твары замілаваньне ўласнай персонай, усё, здаецца, што засталося ад колішняй годнасьці, зьмянілася грымаскай пакрыўджанай какеткі: вочы акругліліся, шчокі ўспыхнулі, рэдкія зубы забыліся схавацца за тонкімі губамі: "Ды якая ж я бабулечка!" - "Вой, прабачце, я не хацела вас пак..." - "Не, вы мне скажыце, я што, напраўду "бабулечка"?" - "..." - "Стойце, стойце, скажыце, колькі мне, на вашую думку, гадоў?" - "..." - "Чаму вы думаеце, што я старая?" - "..." - "Няўжо кожны можа пацьвердзіць, што я - бабулечка?!" ...
Пані W. зьбегла ад далейшых роспытаў. Адзінае, што зацікавіла ў гэтым - тая лёгкасьць, зь якой жанчына забылася на "грашовае пытаньне" пры пераходзе да "дыскурсу старасьці". Суцяшала ж толькі тое, што яна ніколе не падае міласьціну, і таму за такую крыўду сорамна ня будзе.

Вось яно, лета. Зь ягонай сьпёкай, гарачым паветрам, такім, што не прадыхнуць, - і ветрыкам, ад якога адна толькі назва. Але падступная. Усё. Сяджу і шморгаю носам. Аднак, ёсьць у гэтым і бясспрэчна станоўчы момант. Насмарк-жа адзін не прыходзіць. Голас у мяне цяпер - толькі сэксам па тэлефоне займацца (персанальна, без тэлефону, але з саплямі, які ж можа быць сэкс? Ды і на дотык неяк сьлізка). А на слых я проста дзіва: голас нізкі, ядвабісты, глыбокі, з невялічкім, ледзь чутным прыдыханьнем. Адным словам, zajebiście хлопцы, тэлефануйце, пакуль ёсьць магчымасьць...
Ды ўсё-ткі цнота перамагае прыроду. І адкрываюцца, як мінімум тры вычварэнскіх спосабы пазбавіцца летняга мімалётнага захапленьня сэзоннай непрыемнасьці.
Вычварэньне першае, сьмешнае.
( гл. здымак )
Насьмяялася з лёгкай рукі arshanski 
(цалкам гісторыя тут: http://arshanski.livejournal.com/150882.html)
Але гэта, канешне, ува мне загаварыла  бландынка практыка вольных асацыяцый ад "раз рамашка-два рамашка-тры, а я чацьвётрую сарву... " і мульцяшнага Воўка да вядомага непрыстойнага анэкдота пра першую шлюбную ноч і зялёную м-м-м... фарбу.
Ад гістэрычнага рогата я хаця б перастала так шкадаваць сябе і сваю паблёклую незямную прыгажосьць.
Вычварэньне другое, практычнае.
Дзяўчаты, якія адкрыта прызнаюцца ў нянавісьці да кухні, як на мяне, робяць найвялікшую памылку. Са сваіх повязей з гэтым першым ворагам пасьпяховай жанчыны самым сакральным месцам ў доме можна здабыць шмат карыснага. Напрыклад. Калі ў цябе насмарк, рукі трэба трымаць у цёплай вадзе. Пакуль я агорала маліну, вішню, варэньне з абрыкосаў, абед і два падвячоркі, (або, як некалі казаў В. Акудовіч: "Жанчыне быць філосафам прасьцей: зварыла есьці і сядзі, чытай"), тэрапеўтычны эфект пераўзыйшоў усе самыя сьмелыя прагнозы. Карацей, ня праўда, што кухня адбірае ў жанчыны жыцьцё...
Вычварэньне трэцяе, эмацыйнае.
Калі б хто-небудзь крадком праходзіў паўз маё "вераб'інае гняздо", ён бы пачаў вельмі блага думаць пра мяне. Або атрымаў неблагое задавальненьне. Бо я ўголас (той самы, гл. вышэй) крыла тую самую вішню (гл. трохі ніжэй ад першага), яе пачварныя косткі, яе дурацкі сок і яе траханую бязмежную колькасьць. Як сапраўдная бландынка, я рабіла так замест таго, каб плакаць над сваімі беднымі пазногцямі. І насмарк, пэўна, заслухаўшыся, палічыў за лепшае мяне не турбаваць.
Адным словам, хто нам замінаў, няхай нам дапаможа. Ці то мужык у трусах, ці то наша нялёгкая доля, што, у прынцыпе, адно і тое ж... 

Я рэдка сьню сны пра канкрэтных людзей. Тым больш яны падаюцца небяспечнымі прадказальнікамі якога заўгодна ліха. Тым больш - сны пра маладых і прыгожых хлопцаў. Канешне, да месца будзе ўспомніць вядомы анэкдот пра дачку і банан дзядулі Фройда, маўляў, нічога, дурненькая, прысьнілася і прысьнілася. Або запытацца: "З чаго б гэта табе, паскудніца-распусьніца бачыць сны пра чужых мужыкоў, а?" Адказ будзе адзін: не вінаватая я, ён сам прыйшоў!
Карацей, зацягваць інтрыгу, як вядома - гэта як адцягваць аргазм: калі доўга стрымліваць, нічога ў выніку можа не атрымацца. Прысьніўся мне krywal з адрэзаным вухам.
Акрываўлены Крываль - гэты цудоўны перагук я ацаніла нават у сьне, ня гледзячы на, ў тым жа сьне, неадчэпную думку: обожэмой! Крываль жа ж лысы, як яму цяпер, з адрэзаным вухам? Усё жыцьцё навыварат, бо што гэта будзе яшчэ за Крываль, з даўгімі-та валасамі, не вядома!
Магчымых значэньняў сну можна знайсьці некалькі:
а) вуха (паводле збору сноў) - навіна, і чым вуху ў сьне горш, тым больш цудоўнай будзе навіна.
б) мужчынскія вушы - для мяне - аб'ект кастрацыі асаблівай эратычнай канцэнтрацыі.
в) Крываля чакае лёс (крый Божа), але і слава Ван Гога.
г) кінь дурное, прысьнілася і прысьнілася...
Як бы тое ні было, сон, расказаны да абеду, усё адно ня збудзецца. А шкада, з Ван Гогам, хіба, ня блага б выйшла...

 

ПрайдзіСвет - прайдзі тэст!

Тэст на перакладчыцкую логіку

мой вынік – 19 з 20

У вас сумяшчаюцца дзве несумяшчальнасці – логік і перакладчык! Заўжды захоўвайце баланс паміж гэтымі сутнасцямі. Поспехаў!

Прайдзі Тэст!

Як выкладчыца логікі я ўсьцешаная. І як перакладчыца таксама.
Карацей, я заўжды ведала, што я - гарманічная асоба.
І сьціплая  :-Р

Дарэчы, у маім беларускім выпадку гэта сьвечыць толькі пра добрае веданьне ангельскай мовы. Да таго ж я ведаю больш, чым гэтыя 14 і маёй улюбёнай сярод іх няма...

14

Created By DateHookup.com

http://travel.mail.ru/news/52825/

"Гражданка Польши подала судебный иск против администрации египетского отеля, отдых в котором закончился для ее 13-летней дочери беременностью. Женщина утверждает, что единственная возможная причина этого - вода в общем бассейне, где они купались.

Подобных исков не видела ни Польша, ни Египет. Тем не менее Магдалена Квятковска, выступающая в качестве истицы, намерена добиться от египетской стороны компенсации. Полячка убеждена в том, что девочка случайно подхватила "бесхозный" сперматозоид в "лягушатнике" – общем бассейне, где купаются все отдыхающие."

Собственно, комментарии излишни. Но маму понять можно: нет ничего важнее чести дочери. И расследования изнасилования нужно избежать, и беременность в таком возрасте - травма для девочки, прежде всего, от разговоров "добрых людей".
Вспоминается в этом отношении фильм "Polish Wedding" - русский вариант названия "Польская невеста", - в котором девушка избрана, считаясь непорочной, королевой религиозного праздника. Но непорочность сменилась беременностью и только благодаря защите матери, никто не осмеливается подвергать "непорочную королеву" публичной проверке.
Да, порой, женщине унижения можно избежать только абсурдным путем.