alter ego

[info]wroblewska


HEDONIST&Co

ILLUSION IS THE FIRST OF ALL PLEASURES


Ноч Усіх Сьвятых
la pupette
[info]wroblewska
Старажытнае кельцкае сьвята дагэтуль выклікае шмат у каго дзіцячую радасьць (новы год, як-ніяк сьвяткавалі тады старажытныя кельты!), зьмяшаную з дарослай цікаўнасьцю да сьвету памерлых, нячысьцікаў і цёмных сілаў. Беларусы ж, як вядома, слаўныя сваёй генетычнай гістарычнай сувязьзю з русалкамі, дамавікамі і самім чортам. Адным словам, калі добра пашкрэбсьці, з любога беларуса вядзьмак пакажацца. Альбо высьветліцца, што бабка з дамавіком падгуляла, альбо, што дзед спаткаўся з русалкай...
Напярэдадні Ночы Памерлых можна разняволіцца і "пашаліць". Пекныя вядзьмаркі Пані W. ўзяліся за геданістычныя практыкі.
Вітайце!


яшчэ дзяўчаты )


Futrzasty nastrój
alter ego
[info]wroblewska
Jesze nie jest tak zimno, aby marzyć o czymś ciepłym, ale jeśli chodzi o futro, kobieta marzy bez względu na sezon, śnieg, modę i tzw. "zielonych". Obecnie mam "futrzasty nastrój", gdy się chcę zawinąć w coś miękkie, delikatne, luksusowe i niewiarygodnie drogie. Oczewiście, że podarowane kimś z "adoratorów"...
Naprzykład, takie

plus 3 )


Адкуль што бярэцца...
alter ego
[info]wroblewska

Ну што, хлопцы, "час пераходзіць ад сноў да явы..." ;) ?

Што галоўнае ў шлюбе?
la mademoiselle en rose
[info]wroblewska
Адна сяброўка другой пра супольную знаёмую:
- Ведаеш, і што самае непрыемнае, яны пабраліся: ёй - трыццаць, яму - на дваццаць год болей.
- А ведаеш, што самае галоўнае?
- ???
- Самае галоўнае, што яму - на дваццаць болей, а не меней...



Аршанскае
blondie
[info]wroblewska
Бездапаможны лозунг "Купляйце беларускае!", на першы погляд, нікога ня можа ані заахвоціць, ані прывабіць. Ніхто ў здаровым розуме не будзе рабіць са зычайнага паходу за пакупкамі патрыятычную акцыю, проста таму, што чалавек ідзе ў краму, а не на мітынг. Але я апошнім часам, здаецца, пачуваюся не зусім здаровай. Прагледзела, а што ж гэта я такое бяру найчасьцей і высьветлілася, што адзін "буйны прамысловы цэнтр" Сінявокай адыграе ў маёй кансумпцыйнай сьвядомасьць значную ролю.
Пінск, Барысаў, нават Менск не складаюць у мой кошык столькі тавараў, колькі пасьпявае маленькі горды горад Орша.
Мой кот харчуецца выключна мяснымі кансэрвамі Аршанскага мяснога камбінату, асабліва прыпадае за "коровкой с лошадкой", канінай з гавядзінай, то бок. Я ад яго не адстаю, і хапаю розныя тварожныя прысмакі з лэйблам "made in Орша".
Аршанскі ільнокамбінат спраўна выдае тканіны і часам неблагія апранашкі зь іх, якія я з радасьцю набываю і з прыемнасьцю на сябе нацягваю. Адзінае, што выклікае непакой, чаму гэта дыетычны хлеб быў названы менавіта "Аршанскі" - не маглі ўжо назваць так штосьці больш шкоднае для здароўя, але звышсмачнае.
Зыходзячы з простай мінімалісцкай логікі, калі пад'елі і апрануліся, час падумаць і пра прыемнае. Тут адразу паўстае пытаньне: а, можа, і аршанскія хлопцы - найлепшы варыянт па лініі кошту і якасьці, так бы мовіць?
 

Лінгвістычны выкладчыцкі кашмар
la soeur
[info]wroblewska
Вось ужо другі год, з зайздроснай перыядычнасьцю, сьніцца мне сон, нібыта я - вельмі вядомы і высокааплочваемы выкладчык і маю чытаць лекцыю па-турэцку. А такой мовы я не ведаю. І аўдыторыя гатовая мяне разарваць - за падман і за марна выдадзеныя грошы. І што раз усё паўтараецца, толькі прадмет лекцыі зьмяняецца ад медычнага - что-то там в носу нешта з сасудыстай хірургіі да нейкіх будаўнічых замарочак.
Скажыце, я хутка зьеду з глузду? Ці трэба паслухаць унутраны голас і вывучыць-ткі турэцкую мову? Бо, як казаў дзядуля Фройд, калі вы не можаце пазбавіцца свайго комплексу, яго трэба палюбіць...

Pierwszemu Września W Hołdzie
la pupette
[info]wroblewska
1. La Maitresse

+ 5 )


Пра іх, адзіных... Special edition: "Это" по-восточному
alter ego
[info]wroblewska
And all my lovers troubles with me...

Калі бывае сэкс у якасьці антыдэпрэсанту, дык гэта напэўна сэкс з усходнім чужынцам. Цікавы парадокс: нашыя адзіныя таксама могуць звацца сынамі ўсходніх крэсаў, аднак, тут мы, хутчэй, палюбім сваю дэпрэсыю, чым вылечымся ад яе. Іншая справа, гарачыя хлопцы з берагоў Каспія ці Басфора, або, скажам, з высокагор'яў Каўказу. Вось дзе рай для Белай Жанчыны. І ёсьць некалькі падставаў, абы так сьцвярджаць.
Перад усім, гэта асаблівы прыродны магнетызм, які падарыла ім ці то прырода, ці то генетычная схільнасьць да розных хітрасьцяў, кшталту гандлю, набегаў, або выкраданьня нявест. Яны валодаюць адной чароўнай якасьцю, якая, нажаль, не сустракаецца больш нідзе на прасторах вольнай асалоды - калі яны дураць галаву адной маладзіцы, дык усіх іншых у прынцыпе не бачаць. Хіба што ўпэўненыя - астатнія таксама ад іх нікуды ня дзенуцца. Як-ніяк, а прага быць для Яго адзінай - самая галоўная, самая пякучая, спаталяючы якую, жанчына можа пагадзіцца нават жыць у гарэме...
Чытаць далей... )


 

Ю. Віннічук. Кроў-любоў.
la mademoiselle en rose
[info]wroblewska

Ганна-Марыя Плюм глядзіць у люстра і бачыць Ганну-Марыю Плюм з абвіслымі грудзямі, выпнутымі рэбрамі, сухую кастлявую пачвару, што вылезла з ванны. Магла і не вылезаць. Магла б застацца там жыць, прыкідваючыся русалачкай. Аднак няма перад кім прыкідвацца, бо Ганна-Марыя Плюм жыве адна, і адзіныя жывыя стварэньні ў хаце – сем звар’яцелых катоў.

  Ганна-Марыя Плюм паказвае язык Ганне-Марыі Плюм і ў роспачы, схапіўшы стульчык, разбівае сваё адлюстраваньне. Люстра разбіваецца ў друз, і цяпер сотні Ганн-Марый Плюм зыркаюць на яе з падлогі.

Калі яна зьяўляецца ў пакоі, каты сядзяць на канапе і мружаць ад сонца вочы.

У куточку дрэмле Фатэль – яе першы каханак. Яна кахалася з кожнай з чатырох ягоных ножак. Цяпер гэты Фатэль нагадвае руіны ад сэксуальнага злоўжываньня. Ганна-Марыя гладзіць яго па сьпінцы:

-   Нічога, мой любы… Я аддам яшчэ цябе адрамантаваць, і мы зажывем… Памятаеш, якія гэта былі часы… Я была маладая і неразважлівая, а ты – такі шалёны-шалёны…

Фатэль сумна ўсьміхаецца і зноў занураецца ў сваю паточаную шашалем дромку.

Каты на зьмену яе каханкаў глядзяць вельмі спакойна. Бо іхняя роля ў жыцьці Ганны надта прымітыўная. Каты ёй замяняюць туалетную паперу. Сем катоў на сем дзён тыдня. Вельмі зручна. Па выкарыстаньні чарговага ката, Ганна шпурляе яго ў карыта з хларыраванай вадой, кот з несамавітым віскам прымае ванну і зьнікае пад шафай, дзе, пачуўшы пах хлоркі, усе прусакі разбягаюцца па шчылінах, праклінаючы свой горкі лёс.

Ганна-Марыя перакахалася ўжо з усімі рэчамі ў хаце. Некаторыя зь іх у экстазе ламаліся і згадвалі салодкія хвіліны на сьметніку. Ганну гэта хваляваля мала. Калі нейкая рэч набрыдала ёй, яна з лёгкасьцю забывалася на яе.

-     Ах, курва! Яна разбіла маё жыцьцё. У мяне магла быць такая будучыня! – голасна ўздыхаў Дуршлаг.

-     Чаго вы наракаеце? – зьдзіўляўся Кававы Млынок. – Вы ж хоць цэлы, а я… Паглядзіце на мяне, якую развалюху зрабіла з мяне гэтая распусьніца!

-     Рэчы ў яе выклікаюць неўтаймаваную жарсьць, - прарыпеў стары Камод. – Гэта называецца “палавое вычварэньне”. Яна робіць з намі, што захоча, а мы пакорна трываем.

-     Ды яна нас проста затэрарызавала, - сказаў Дуршлаг.

Раптам увамкнуўся тэлевізар:

-     Міжнародны тэрарызм? Есьлі вас інцерасует этат вапрос, то я магу прачытаць цэлую лекцыю!

-     На халеру нам міжнародны тэрарызм? – зьдзівіўся Камод. – Справа ідзе пра нашую хатнюю тэрарыстку, якая яшчэ, на шчасьце, на міжнародную арэну не выйшла.

-     Тады я выключаюсь! – буркнуў тэлевізар і згас.

-     Прыгадайце, як яна расправілася з нашым Пыласосам! – ажывіўся Маразільнік. – Паўтары гады гвалціла яго з дня ў дзень. Ні з адным са сваіх каханкаў яна так доўга не жыла. У хвіліны тых любошчаў у яе вочы на лоб вылазілі.

-     Так-так, - згадзіўся Камод. – Пыласос паказаў сябе бравым хлопцам. Ён так вібраваў, сапеў і стагнаў, што здавалася, ён выцягвае зь яе ўсе сокі… А чым скончылася?

       Скончылася тым, што Ганна-Марыя злавіла свайго каханка на ганебным учынку: Пыласос здраджваў ёй з Пральнай Машынай. Ганна-Марыя была ў роспачы. Як? Яе, каралеву ўсіх хатніх рэчаў, прамяняць на вось гэтую зачуханую Пралку?

-   Ты! Ёлуп! – крычала яна. – На што пазарыўся?! Я ў ёй майткі мыю! А ты ў любоў гуляешся? Вось такая тавая ўдзячнасьць за маю дабрыню? Паўтары гады я гэтым пудзілам нават пылінкі не здьмула, шанавала яго, як роднага… Ну, пачакай, валацуга, я табе яшчэ пакажу!

       Пасьля гэтага яна штодня прыбірала Пыласосам ўсю хату і, не вытрушваючы сьмецьця, замыкала ў шафу. Пральная Машына горка плакала:

-   Хто я цяпер? Ні ўдава, ні дзеўка.

-   Эх, прапаў казак! – кракнуў Камод. – Вось чым каханьне сканчаецца. Я заўжды казаў: баба да дабра не давядзе. Хто-хто, а вы пра гэта таксама ведаеце, - звярнуўся ён да Маразільніка.

-   Шчэ б дык я ня ведаў!

       Ганна-Марыя доўгі час прыглядалася да яго. Сваёй мужнай паставай і шырокімі плячыма Маразільнмк выклікаў ў яе павагу. А калі адной ночы прысьніла, што ён яе абдымае, зразумела – гэта каханьне. Штодня яна прыносіла кветкі і ставіла на Маразільнік. А той задавалена муркатаў.

-   Чаму Вы такі халодны? – шаптала яна яму на вушка і пяшчотна гладзіла клямку.

       Ганна-Марыя кіпела і выкіпала, а Маразільнік не адказваў узаемнасьцю. Гэта было нясцерпна. І яна не стрымалася. Аднаго вечара яна пачала распранацца перад ім. Круціла сьцёгнамі, трэсла грудзямі, што звісалі, як аладкі, а потым кінулася абдымаць яго і песьціць, у гарачцы намацваючы эрагенныя зоны.

       Усе прысутныя рэчы непарушна застылі ў трывожным чаканьні: няўжо ён паддасцца яе пяшчотам, гэтай д’ябальскай спакусе? Няўжо не ўтрымаецца і падзе апошняя крэпасьць маральнасьці і цноты ў гэтай хаце? 

       Ганна-Марыя млела і заходзілася ад жарсьці, а Маразільнік фырчаў сабе без асаблівага запалу. І калі ў нейкі момант ёй здалося, што ён нарэшце ўзбудзіўся, апарат вымкнуўся і заціх.

       Разьбітая і змучаная, яна паплялася ў пакой, каб усю ноч прараўсьці ў падушку, ёй нават хацелася скончыць жыцьцё самагубствам. Але так, каб у гэтым быў вінават Маразільнік. Хай яе заб’е токам, хай потым пакутуе…

       Для рэчаў перамога Маразільніка стала сапраўдным сьвятамю У гэтую ноч яны зладзілі сапраўдны карнавал.

       Тэлевізар паказваў цнатлівы фільм пра каханьне, створаны цнатлівымі мастакамі судыі імя А. Даўжэнкі. Пасьля агіднай распусты гэта ўспрымалася, як сьпеў райскай птушкі.

       А потым яны танчылі і сьпявалі, пераапраналіся і дурэлі як маглі. Тэлевізар прыкідваўся Маразільнікам, а Дуршлаг паказваў тэлеперадачу, Унітаз аб’явіў, што будзе Чорным Морам, і стварыў шум прыбою. Не хапала толькі крыкаў кірляў. І Кававы Млынок даў рады з гэтым заданьнем як найлепш. Было ўражаньне, што ўсе яны адпачываюць недзе на Поўдні пад пальмамі. Камод узяў венік і засьпяваў італьянскую сэрэнаду. Прусакі павылазілі на падваконьне і дружна падпявалі. Молі лёталі і крычалі:

-    Мы альбатросы! Мы альбатросы!

 

       Ганна-Марыя зграбла аскепкі разбітага люстра і высыпала ў сьметнік. Азірнула са смуткам кухню – не засталося больш ніводнай рэчы, з якой бы яна не кахалася.

       Парасон, мятла – усё гэта было, было… відэльцы і лыжкі – было, было… Яе позірк упаў на вялікі нож, добрых паўметры даўжынёй. Нож пабліскваў і нібы весела падміргваў, заахвочваючы яе да палкага каханьня. Рэчы таксама прыкіпелі вачыма да іх абодвух… Няўжо яны сыйдуцца? Няўжо такое магчыма?

       Ганна-Марыя больш не валодала сабой, схапіла аберуч нож і аддалася яму з усім надмерам пачуцьцяў, так, як не аддавалася яшчэ нікому. Нож пранікаў у яе ўсё глыбей і глыбей, кроў забіла фантанам, і Ганна-Марыя закрычала ад задавальненья. Усе сямёра катоў паўскоквалі на стол і з вырачынымі вачыма сачылі за двубоем каханкаў. Нож любіў вострыя перажываньні і разцінаў усё, што траплялася яму на шляху. Кроў заліла падлогу. Згаладнелыя каты абселі лужыну і пачалі злізваць.

       Зарыпела шафа, зь яе выпаўз Пыласос. Ён выманіў з ваннага пакою Пральную Машыну, і закаханая пара падкаціла да гаспадыні. У яе на вачах Пралка аддалася Пыласосу. Ганна-Марыя не магла гэтага стрываць. Яна дазволіла нажу ўвайсьці ў сябе па рукаятку, і апошняе, што вылавіў яе затуманены позірк, - гэта шчасьлівыя абдоймы Пыласоса і Пралкі.

       “Якога ж монстра яны народзяць!” – падумала яна. І памерла.

 

Паводле: Винничук, Ю. Кров-Любов. // Юрій Винничук. Ги-Ги-и. Творы. – Львів: ЛА “Піраміда”, 2007. – 407с. – С. 126-129.     


Гламурны пізьдзец
lady-in-red
[info]wroblewska
Мае сябры лічаць мяне гламурнай паненкай, што я заўжды абвяргаю, бо, натуральна, да такіх сябе не адношу. Але з навязьлівым пастаянствам яны жартуюць на гэтую тэму. Кшталту: "Мы паедзем у лес. Ты - гламурненька, як заўжды?" Або: "Вось усе тут паапраналіся, як абы што белыя людзі, а ты, як заўжды - гламурненька". І гэта пры тым, што мне, як да Месяца, да тых тошчых вешалак распісных прыгажунь з дамскіх глянцавых часопісаў. Чацьвёрты памер - гэта, пагадзіцеся, лічба!
Але днямі, зьбіраючыся на курорт, вырашыла была я паднабыць сабе сьціплыя блакітныя джынсы - каб не думалі, што я на працу прыехала. І паднабыла. Ня вельмі знаючыся не розных марках, узяла першае-лепшае, што добра сядзела не задніцы пасавала да твару. І не зьвярнула асобай увагі на ўздыхі прадавачкі, што гэта крутая марка, што гэта супэр-пупэр джынсы і г.д. Ну чаго не скажаш, каб тавар прадаць?
Але потым жаночая натура прыродная цікаўнасьць узяла верх. Спраўдзіла. Выявілася, што цапнула я не абы-што, а дызайнерскія джынсы са стразамі Swarowski. Вось гэткай фірмы
www.lafei-nier.ru
І значыць, правы быў той чалавек, як аднойчы мне сказаў: "Вы зьяўляецеся дзе-небудзь зусім як яхта Абрамовіча на прычале ў Гадзюкіна: уся такая белая, на хіленькім прычале з жабамі, і жыхары Гадзюкіна чулі, што бывае такое, але ніколі ў тое ня верылі, ня тое, каб - бачылі..." - я тады дзіка расстроілася з-за такога камплімэнту, але, вось як яно выйшла.
Вось і ня вер пасьля гэтага сябрам...

Один разок...
blondie
[info]wroblewska

"Если целоваться с чужим мужчиной, то его жена может обидеться.
Но если один раз, то ничего страшного"
- сцягнула ў[info]govoryat_deti

"Жэншчына" і "мужчыншчына".
la chemise blanche
[info]wroblewska
"Когда я подрасту, я буду девушкой. А потом тётенькой.
А женщиной я не буду, я и так всегда женщина".
- сцягнула ў[info]govoryat_deti

Сёньня ажно два(!) разы мяне назвалі "жэншчына". На базары. Спачатку я падумала, што зусім пара на курорт - бо такая кікімара можа быць толькі "жэншчына", а потым паглядзела на свае торбы і супакоілася - ледзі і дамы напэўна з такімі ня ходзяць. Не кажучы пра дзяўчат і "дзевушек".
Мудрае выказваньне трохгадовай дзяўчынкі (гл. эпіграф) зусім вярнула мне душэўную раўнавагу.
Але, можа я адна такая - абражаюся на падобны зварот? 
І як, цікава, хлопцы рэагуюць на зварот "мужчына"?
 

Я - цэльная натура! Сьмех у залі...
la soeur
[info]wroblewska
Такая машинка небесно-голубого цвета была у главного героя сериала "Детектив Нэш Бриджес". И вот она совпала с моим психологическим состоянием на сегодня.
Вывод: незачем смотреть всякую фигню, и тогда даже через много лет ты будешь спать спокойно.

И не получишь вот такой характеристики:
Сильная личность. С ней трудно не согласиться. Ее скорость поражает, но удобства оставляют желать лучшего. Она мечта прямой дороги. Plymouth ’69 Hemi Cuda imageПройти тест



Два шчасьлівыя хлопцы і адна чыстая дзяўчына
au salle de bain
[info]wroblewska
Ад савецкага інформбюро часу нам засталася адна з самых народных (разам з 8 сакавіка, 23 лютага і нібыта "аліўе" пад Новы год) забаў: летняе адключэньне гарачай вады. І ў яе шмат сваіх атрыбутаў: каструлькі, тазікі, коўшыкі, групавыя гуляньні з папеўкамі "Прыяжджайце да нас мыцца - Адчыняйце, мы ўжо тут", і, канешне ж, дрыготкае чаканьне "вады новага ўраждаю", радасьць ад якога крыху большая за радасьць пачатку гэтых самых "калядак". Што зробіш, рамонт - гэта таксама добрая народная забава.
Дарагія фрэнды:
http://andorac.livejournal.com/304266.html
krywal.livejournal.com/174757.html,
загартаваныя для нялёгкага жыцьця мужыкі, ў гэтай сытуацыі падаюць прыклады мужнасьці і гераізму, голасна сьмеючыся пад халодным душам.
А я паводжуся як самая натуральная піжонка вынаходлівая жанчына, таксама загартаваная, але змучаная гэтай дурацкай манэрай так сьвяткаваць лета.
Ах, як быў правы дзядуля Фройд, калі сьцьвярджаў, што ўсе карані нашых бедаў і радасьцяў схаваныя ў дзяцінстве! У дзяцінстве мне давялося нарадзіцца і жыць у савецкай зоне у доме савецкага гандлёва-прамысловага прадстаўніцтва пасярод фінскага раю ў прыўкрасным горадзе Хельсінкі. І, што самае цікавае, там кармілі кілбасой і бананамі сьвяткаваньня лета "месячнікам халоднай вады" не было. Праўда, аднаго разу за колькі дзён папярэдзілі, што вады ўвогуле ня будзе (тут усе савецкія цёткі з настальгічнай радасьцю, добра ведючы, што бывае потым, пахапалі тару, паназапашвалі вады) - але, як выявілася, гэта быў вясёлы жарт гасьцінных фінаў: тады вады не было 10 хвілін.
З урокаў цяжкога фінскага дзяцінства я вынесла сьветлую мару пра той час, калі гарачая вада будзе заўсёды (а не нейкае там сонца, мама і я), са шчасьлівага савецкага - стойкую перакананасьць, што чалавек павінен сам будаваць сваё шчасьце.
Цяпер і маю: шыкоўны апарат фірмы "Ariston", які грэе мне ўжо другі "халодны сэзон" ваду.
І толькі, хіба што з настальгіі магу зацягнуць тую самую летнюю папеўку "Прыяжджайце да нас мыцца...", сумна грукаючы ў тазік.



Як Пані W. міласьціну раздавала
marilyne
[info]wroblewska
Як вядома, бег часу вельмі небяспечны, а, здараецца, і балючы, асабліва калі ты - прыгожая жанчына.  Старэньне для некаторых пераўтвараецца ў захапляльную сьмяротную гульню, у якой, у лепшым выпадку, губляецца маладосьць, у горшым - прыгажосьць, годнасьць і рэшткі розуму.
Адна з такіх жанчын падышла неяк да Пані W. і папрасіла грошай, ну хоць колькі. Павітала зь нейкім там царкоўным сьвятам і сарамліва ўсьміхалася, прыкрываючыся цнотай. Сама была апранутая з прэтэнзыяй на вышуканасьць і нават нейкую вінтажную маднявасьць.
Пані W. без хоць-якой задняй думкі ўзяла і ляпнула: "Я б і радая, ды няма ў мяне грошай, бабулечка..."
Жанчына, нібы спужаная птушка, хітнула галавой - пафарбаваныя ў блонд валасы разляцеліся, як пер'е, на твары замілаваньне ўласнай персонай, усё, здаецца, што засталося ад колішняй годнасьці, зьмянілася грымаскай пакрыўджанай какеткі: вочы акругліліся, шчокі ўспыхнулі, рэдкія зубы забыліся схавацца за тонкімі губамі: "Ды якая ж я бабулечка!" - "Вой, прабачце, я не хацела вас пак..." - "Не, вы мне скажыце, я што, напраўду "бабулечка"?" - "..." - "Стойце, стойце, скажыце, колькі мне, на вашую думку, гадоў?" - "..." - "Чаму вы думаеце, што я старая?" - "..." - "Няўжо кожны можа пацьвердзіць, што я - бабулечка?!" ...
Пані W. зьбегла ад далейшых роспытаў. Адзінае, што зацікавіла ў гэтым - тая лёгкасьць, зь якой жанчына забылася на "грашовае пытаньне" пры пераходзе да "дыскурсу старасьці". Суцяшала ж толькі тое, што яна ніколе не падае міласьціну, і таму за такую крыўду сорамна ня будзе.

Тры вычварэньні, каб вылечыць насмарк
au salle de bain
[info]wroblewska
Вось яно, лета. Зь ягонай сьпёкай, гарачым паветрам, такім, што не прадыхнуць, - і ветрыкам, ад якога адна толькі назва. Але падступная. Усё. Сяджу і шморгаю носам. Аднак, ёсьць у гэтым і бясспрэчна станоўчы момант. Насмарк-жа адзін не прыходзіць. Голас у мяне цяпер - толькі сэксам па тэлефоне займацца (персанальна, без тэлефону, але з саплямі, які ж можа быць сэкс? Ды і на дотык неяк сьлізка). А на слых я проста дзіва: голас нізкі, ядвабісты, глыбокі, з невялічкім, ледзь чутным прыдыханьнем. Адным словам, zajebiście хлопцы, тэлефануйце, пакуль ёсьць магчымасьць...
Ды ўсё-ткі цнота перамагае прыроду. І адкрываюцца, як мінімум тры вычварэнскіх спосабы пазбавіцца летняга мімалётнага захапленьня сэзоннай непрыемнасьці.
Вычварэньне першае, сьмешнае.
гл. здымак )
Насьмяялася з лёгкай рукі [info]arshanski 
(цалкам гісторыя тут: http://arshanski.livejournal.com/150882.html)
Але гэта, канешне, ува мне загаварыла  бландынка практыка вольных асацыяцый ад "раз рамашка-два рамашка-тры, а я чацьвётрую сарву... " і мульцяшнага Воўка да вядомага непрыстойнага анэкдота пра першую шлюбную ноч і зялёную м-м-м... фарбу.
Ад гістэрычнага рогата я хаця б перастала так шкадаваць сябе і сваю паблёклую незямную прыгажосьць.
Вычварэньне другое, практычнае.
Дзяўчаты, якія адкрыта прызнаюцца ў нянавісьці да кухні, як на мяне, робяць найвялікшую памылку. Са сваіх повязей з гэтым першым ворагам пасьпяховай жанчыны самым сакральным месцам ў доме можна здабыць шмат карыснага. Напрыклад. Калі ў цябе насмарк, рукі трэба трымаць у цёплай вадзе. Пакуль я агорала маліну, вішню, варэньне з абрыкосаў, абед і два падвячоркі, (або, як некалі казаў В. Акудовіч: "Жанчыне быць філосафам прасьцей: зварыла есьці і сядзі, чытай"), тэрапеўтычны эфект пераўзыйшоў усе самыя сьмелыя прагнозы. Карацей, ня праўда, што кухня адбірае ў жанчыны жыцьцё...
Вычварэньне трэцяе, эмацыйнае.
Калі б хто-небудзь крадком праходзіў паўз маё "вераб'інае гняздо", ён бы пачаў вельмі блага думаць пра мяне. Або атрымаў неблагое задавальненьне. Бо я ўголас (той самы, гл. вышэй) крыла тую самую вішню (гл. трохі ніжэй ад першага), яе пачварныя косткі, яе дурацкі сок і яе траханую бязмежную колькасьць. Як сапраўдная бландынка, я рабіла так замест таго, каб плакаць над сваімі беднымі пазногцямі. І насмарк, пэўна, заслухаўшыся, палічыў за лепшае мяне не турбаваць.
Адным словам, хто нам замінаў, няхай нам дапаможа. Ці то мужык у трусах, ці то наша нялёгкая доля, што, у прынцыпе, адно і тое ж... 




Сон, расказаны да абеду
la soeur
[info]wroblewska
Я рэдка сьню сны пра канкрэтных людзей. Тым больш яны падаюцца небяспечнымі прадказальнікамі якога заўгодна ліха. Тым больш - сны пра маладых і прыгожых хлопцаў. Канешне, да месца будзе ўспомніць вядомы анэкдот пра дачку і банан дзядулі Фройда, маўляў, нічога, дурненькая, прысьнілася і прысьнілася. Або запытацца: "З чаго б гэта табе, паскудніца-распусьніца бачыць сны пра чужых мужыкоў, а?" Адказ будзе адзін: не вінаватая я, ён сам прыйшоў!
Карацей, зацягваць інтрыгу, як вядома - гэта як адцягваць аргазм: калі доўга стрымліваць, нічога ў выніку можа не атрымацца. Прысьніўся мне [info]krywal з адрэзаным вухам.
Акрываўлены Крываль - гэты цудоўны перагук я ацаніла нават у сьне, ня гледзячы на, ў тым жа сьне, неадчэпную думку: обожэмой! Крываль жа ж лысы, як яму цяпер, з адрэзаным вухам? Усё жыцьцё навыварат, бо што гэта будзе яшчэ за Крываль, з даўгімі-та валасамі, не вядома!
Магчымых значэньняў сну можна знайсьці некалькі:
а) вуха (паводле збору сноў) - навіна, і чым вуху ў сьне горш, тым больш цудоўнай будзе навіна.
б) мужчынскія вушы - для мяне - аб'ект кастрацыі асаблівай эратычнай канцэнтрацыі.
в) Крываля чакае лёс (крый Божа), але і слава Ван Гога.
г) кінь дурное, прысьнілася і прысьнілася...
Як бы тое ні было, сон, расказаны да абеду, усё адно ня збудзецца. А шкада, з Ван Гогам, хіба, ня блага б выйшла...

 


ведаць - не значыць карыстацца ІІ
lady-in-red
[info]wroblewska
ПрайдзіСвет - прайдзі тэст!
ПрайдзіСвет
Тэст на перакладчыцкую логіку
мой вынік – 19 з 20
У вас сумяшчаюцца дзве несумяшчальнасці – логік і перакладчык! Заўжды захоўвайце баланс паміж гэтымі сутнасцямі. Поспехаў!
Прайдзі Тэст!

Як выкладчыца логікі я ўсьцешаная. І як перакладчыца таксама.
Карацей, я заўжды ведала, што я - гарманічная асоба.
І сьціплая  :-Р


ведаць - не значыць карыстацца
alter ego
[info]wroblewska
Дарэчы, у маім беларускім выпадку гэта сьвечыць толькі пра добрае веданьне ангельскай мовы. Да таго ж я ведаю больш, чым гэтыя 14 і маёй улюбёнай сярод іх няма...

14
Created By DateHookup.com


как забеременеть в извращенной форме?
la soeur
[info]wroblewska
http://travel.mail.ru/news/52825/

"Гражданка Польши подала судебный иск против администрации египетского отеля, отдых в котором закончился для ее 13-летней дочери беременностью. Женщина утверждает, что единственная возможная причина этого - вода в общем бассейне, где они купались.

Подобных исков не видела ни Польша, ни Египет. Тем не менее Магдалена Квятковска, выступающая в качестве истицы, намерена добиться от египетской стороны компенсации. Полячка убеждена в том, что девочка случайно подхватила "бесхозный" сперматозоид в "лягушатнике" – общем бассейне, где купаются все отдыхающие.
"

Собственно, комментарии излишни. Но маму понять можно: нет ничего важнее чести дочери. И расследования изнасилования нужно избежать, и беременность в таком возрасте - травма для девочки, прежде всего, от разговоров "добрых людей".
Вспоминается в этом отношении фильм "Polish Wedding" - русский вариант названия "Польская невеста", - в котором девушка избрана, считаясь непорочной, королевой религиозного праздника. Но непорочность сменилась беременностью и только благодаря защите матери, никто не осмеливается подвергать "непорочную королеву" публичной проверке.
Да, порой, женщине унижения можно избежать только абсурдным путем.






Home